Μια ομάδα εκτός λογικής

Τι να πει κανείς γι αυτά που συμβαίνουν φέτος στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό. Η λογική είναι άγνωστη λέξη και το μέλλον αβέβαιο, με τον τρόπο που ένα ψόφιο σουτ πάει σύριζα στο δοκάρι κι εσύ δεν ξέρεις επί πολύ χρόνο, αν η μπάλα πηγαίνει σύριζα μέσα ή σύριζα έξω από την εστία.

Βλέπω τη συσπείρωση του κόσμου, τη μια γροθιά ομάδα, την αξιοσύνη του Μαρίνου Ουζουνίδη και όλων των συνεργατών του στον πάγκο, την προσπάθεια που καταβάλλεται εντός αγωνιστικού χώρου, το μεγάλο “θέλω” σε ματς τιμής σαν το χτεσινοβραδινό κι αναρωτιέμαι “γιατί διαλύεται αυτή η ομάδα;”

Η φετινή μου σχέση, για να σας πω την αλήθεια, είναι η πιο χαλαρή από ποτέ. “Κακώς” μπορείτε να πείτε εσείς, αλλά λίγο η απόστασή μου από την έδρα μας, περισσότερο το ότι θέλω να αποτινάξω κάθε ίνα οπαδικού μανδύα από τη στιγμή που έχω το βήμα , με έκαναν ειδικά μετά την φυγή Αλαφούζου, να κρατήσω αποστάσεις. Κατάλαβα ότι η μπάλα παίζεται πίσω από κλειστές πόρτες επιχειρηματικών ομίλων, εκεί όπου συμμαχίες στήνονται με τη μεσολάβηση μελλοντικών πρωθυπουργών και αντικαθιστούν έχθρες, δικαστικές αντιδικίες και τραμπουκισμούς. Ο δημοσιογράφος ή ο αρθρογράφος πρέπει να κοιτάξει μέσα από την κλειδαρότρυπα και μετά αν έχει το στομάχι να περιγράψει αυτά που είδε.

Σας ξεκαθαρίζω, ούτε στις κλειδαρότρυπες έχω πρόσβαση, ούτε το στομάχι και τα άντερα έχω να γράψω αυτά που μαθαίνω ή να κοιτάζω πίσω από την πλάτη μου, ποιος με λοξοκοιτάει, αν κατέβω για ένα ποτό στην Αθήνα. Όσοι το κάνουν μαγκιά τους. Σε καμία περίπτωση δε θα δεχτώ να πληρώνομαι για να γίνω αρθρογράφος του στυλ “να καίει ,να τσούζει, πάλι φάπα, κοκκίνησε ο σβέρκος” κι άλλα τέτοια τραγικά. Αυτά σε περίπτωση που το ξεχάσαμε, ΔΕΝ είναι δημοσιογραφία και θα έπρεπε σε μια κανονική χώρα, να είναι ποινικά κολάσιμα. Εδώ είναι απλά Κυριακή κι άλλαξε η ώρα.

Ας γράψουμε για τα εντός των γραμμών του γηπέδου κι ας είναι πιο σημαντικά τα εκτός γραμμών. Αυτή η υπερβολική βεβαιότητα των προηγούμενων χρόνων, ότι ο Ολυμπιακός ό,τι και να γίνει θα πάρει το πρωτάθλημα, τελικά δεν κατέστρεψε μόνο ανταγωνιστές, έκανε κακό και στον Ολυμπιακό τον ίδιο. Η διαφορά είναι ότι οι ανταγωνιστές υπέφεραν (ΑΕΚ) ή υποφέρουν (ΠΑΟ) μέχρι να σηκώσουν κεφάλι, ο Ολυμπιακός με μια διορθωτική χρονιά μπορεί να ξαναγίνει κανονική ομάδα. Ομάδα που στην 11άδα θα ξεκινάνε οι καλύτεροι, τους οποίους θα επιλέγει ένας κανονικός προπονητής κι όχι μια 11άδα απότελεσμα ασκήσεων επί του moneyball. Αλήθεια σε ποια ομάδα πανηγυρίζεται το πόσο πουλήθηκε ένας παίκτης, περισσότερο από το πόσο πρόσφερε; Δεν θα καταλάβω ποτέ, γιατί δεν ξεκίνησε χτες αλλά και σε άλλα ματς ο Ανσαριφάντ. Δεν έχει ικανό μάνατζερ;

Στον Παναθηναϊκό τα πράγματα είναι απλούστερα. Αποφασίζει για όλα ο Ουζουνίδης. Ο προπονητής που η Θυρα 7 του απαγόρευσε να εργαστεί στον Ολυμπιακό, ενώνει με κόλλα ένα υλικό, που κανείς δεν ξέρει, αν θα έχει στα χέρια του αύριο ή μεθαύριο. Ούτε ξέρω ποιος είναι ο Μουνιέ, από που μας ήρθε ο Χίλιεμαρκ, τι καπνό φουμάρει ο Σιλά, ξέρω μόνο ότι ο Ουζουνίδης κατεβάζει μια κανονική 11άδα με ταβάνι κι αυτοί ό,τι μπορούν κάνουν πολλαπλασιάζοντάς το με αυτό που συμβαίνει στην κερκίδα. Μια που είπα για κερκίδα, έπρεπε ο Παναθηναϊκός να φτάσει να είναι αυτοδιαχειριζόμενη κολεκτίβα, για να μην ανάψει ούτε ένας πυρσός, για να μην πεταχτεί ούτε ένα κουτάκι μπύρας; Ας είναι κι έτσι.

Το σημαντικότερο όλων ξέρετε ποιο είναι για μένα ; Η νίκη της Κ20 επί των νέων του Ολυμπιακού. Γιατί δείχνει ότι υπάρχει ζωή εκεί, όπου προσπάθησαν να κάνουν πλιάτσικο, γιατί δείχνει ότι μπορεί να υπάρξει ένα κάποιο μέλλον. Λιτό, χαμηλοτάβανο, αλλά μέλλον. Στην πρώτη ομάδα όπου όλοι έχουμε δεχτεί, ότι θα γίνουν πωλήσεις άμεσες, υπάρχει τουλάχιστον ένας άνθρωπος-μάνατζερ, που να μπορεί την πώληση των 250.000 ευρώ, να την κάνει πώληση 400.000 ευρώ ; Αντί να απαξιώνεται εμπορικά η αξία κάποιων παικτών, για τους οποίους τα κοράκια λένε “θα τον τσιμπήσουμε με λίγα, αφού ο Παναθηναϊκός καίγεται”, υπάρχει κάποιος, που θα βάλει τους διεκδικητές σε ράλλυ πλειστηριασμού, που θα ανεβάσει έστω και λίγο τις τιμές και θα προσφέρει κάτι αξιοπρεπές στα πράσινα ταμεία; Νομίζω ότι ακόμα και γι αυτό ο Ουζουνίδης φροντίζει. Αν πάντως συμβεί κάποιο θαυμάσιο θαύμα και ο Παναθηναϊκός τη σκαπουλάρει, ο Μαρίνος πρέπει να κάνει καριέρα Ευγένιου Γκέραρντ στον πράσινο πάγκο κι όποιος διαφωνεί, ας μιλήσει τώρα κι όχι μετά την πρώτη λακούβα.

Κάποιοι άρχισαν να κάνουν όνειρα και για πρωτάθλημα. Η γνωστή ελληνική αμετροέπεια. Από την άλλη βέβαια δεν είναι κακό να ονειρεύεσαι ούτε είναι οι άλλοι τόσο εντυπωσιακά ανώτεροι, ώστε να απαγορεύεται το όνειρο. Πριν από μερικές εβδομάδες θα έγραφα για το πόσο καλό θα κάνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο, να κατακτήσει το φετινό πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ ή η ΑΕΚ. Την προηγούμενη εβδομάδα θα έγραφα, πόσο σπουδαίο θα είναι να το κατακτήσει ο Ατρόμητος. Σήμερα θα αναρωτηθώ για το κινηματογραφικό σενάριο που πρέπει να γραφτεί και να γυριστεί, αν αυτός ο Παναθηναϊκός φτάσει στον τίτλο. Σαν τη “Μεγάλη Απόδραση των 11” ένα πράγμα. Κόντρα σε κάθε λογική...